سال هزار وسیصدو هشتاد و پنج هم رو به اتمام است...

تلخ یا شیرین ، زشت یا زیبا ، خوب یا بد گذشت... بی تو و با یاد تو و در آرزوی بودنت...

امسال هم می آید مثل پارسال مثل تمام سالهای گذشته ...

وبازهم سر سفره هفت سین تنهایم ... 

و از سرعادت چشمهایم را میبندم ودعا میکنم که برگردی !

نیستی و من هم مثل قبل عیدیت را خریدم و در صندوقچه خاطراتم گذاشتم...

فقط نمیدانم تا کی قراره این هدیه ها در این صندوقچه خاک بخوره !

باز هم دلتنگی های این دل بیقرار ...

باز هم گریه های بی امان شبانه ، باز هم فکرهای نشدنی

باز هم انتظار انتظار انتظار...

باز هم کاشکی های بی پاسخ... کاش پیشم بودی ، کاش اینجا بودی ...ای کاش !!!!

تمام وجودم ، تمام سلول های بدنم صدات میکنن میشنوی؟؟؟

...

گیرم تا دنیا دنیاست               بخوای پیشم بمونی

روز غمم نبودی                    خوشیت با دیگرون بود

منو به کی فروختی                 اون از ما بهترون بود؟

میای بیا ولی حیف                  حیف دیگه خیلی دیره

          حالا که خاطراتت یکی یکی میمیره...