نمیدانم چرا رفتی.... شاید خطا کردم
به او که گفتم بمان، اما نماند!!!
گفتی دلتنگ دل نوشته هایم هستی... اما مهربانم دیگر دلی برایم باقی نمانده که بخواهد از پس ناگفته ها بنویسد خسته از گذشته های نه چندان دور و بدون هیچ امیدی به آینده... تنها کوله باری از خاطرات را به دوش می کشم جایی سراغ نداری که بتوانم تنها برای لحظه ای کوله ام را بگذارم و به اندازه چشم بر هم زدنی آرام گیرم؟ نه ... از من نخواه که کوله ام را بر شانه های تو بگذارم... حتی شانه هایت را در رویا نیز از آن خود نمیدانم آنگاه تو می خواهی... نه، شانه هایت با ارزش تر این است که آرامگاه من باشند! که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد دلم برای کسی تنگ است که ان دو نرگس جادو را به عمق آبی دریای واژگون می دوخت و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند... دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی خود را نثار من می کرد... کسی که در همه حال همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت که بود با من وپیوسته نیز بی من بود....
| پیچك دات نت قالب جدید وبلاگ |
نگاهت قرار سکوت نداشت با من!
لحظه های بی تو بودن را نمی خواهم!
دست های بی کلام را نمی خواهم!
نگاهت قرار سکوت نداشت با وجودم!دروه سینمای صامت ُگذشته است
