نمیدانم چرا رفتی.... شاید خطا کردم

nagashak — Tue, 03 Nov 2009 20:33:25 GMT

تمام قصه همین بود

با تو می گفتم:

حکایت من و تو؟ هیچ کس نمی خواند

چه بر من و تو گذشته است؟

کس نمی داند...

چرا؟

که این سکوت

سکوت من و تو ...

بی تردید حصار کاغذی ذهن را زهم نشکافت

و خواهش من و تو

نیم گامی از تب تن نیز

دورتر نگذشت...

همیشه می گفتم:

من و سکوت؟محال است

سکوت عین زوال است

سکوت یعنی مرگ

سکوت نفس رضایت

سکوت عین قبول است....

سکوت یعنی مرگ...!

nagashak — Fri, 16 Oct 2009 18:43:18 GMT

تو را دوست دارم
و وقتي تو نيستي غمگينم
و به آسمان آبي بالاي سرت
و اختراني که تو را ميبينند رشک ميبرم
تو را دوست دارم
وآنچه ميکني درنظرم بي همتا جلوه مي کند
و بارها در تنهايي از خود پرسيده ام
چرا آنهائيکه که دوستشان دارم بيشتر شبيه تو هستند
تو را دوست دارم
اما هنگامي که نيستي از هر صدايي بيزارم
حتي اگرصداي آناني باشد که دوستشان دارم
زيرا صداي آنها طنين آهنگين صدايت را در گوشم مي شکند
مي دانم که دوستت دارم
اما افسوس که ديگران دل ساده ام را کمتر باور مي کنند ...
و چه بسا به هنگام گذر مي بينم به من ميخندند
زيرا آشکارا مي نگرند نگاهم به دنبال توست

nagashak — Tue, 29 Sep 2009 20:33:45 GMT

چقدر به يه گوش شنوا احتياج دارم...

به گوشي كه فقط گوش كنه....كه سنگ صبور باشه

هيچ چيز نگه....دلش برام نسوزه....سرزنشم نكنه...حق رو بهم نده....نصيحتم نكنه...

پرم از حرفهاي نگفته!!!

چقدر به يه گوش احتياج دارم....

گوشي كه خسته نشه....آخه مي خوام گذشته هام رو بهش بگم...

فقط گوش كنه...بهم نگه كه گذشته ها گذشته....

آخه كي گفته كه گذشته ها گذشته؟؟؟؟

اگه گذشته ها ميگذشت كه اين حال من نبود!....متنفرم از اين حرف....

nagashak — Wed, 09 Sep 2009 20:35:44 GMT

این روزها چقدر دلم برایت تنگ می شود ...

کسی نمی داند چرا ...
کسی نمی پرسد چرا ...

اما من سخت آشفته ام ... و چقدر بی تاب ...
می گویند این روزها عاشقی هم پیشه ای است نو ...
اما من عاشقی پیشه نکرده ام ...

من پیشه ام عاشقی است ...
از آن روز که ابتدایی نداشت ...

من سال هاست که عاشق تو هستم ...
یادت می آید آن روزهای سرشار از شادی را ...
آه که چقدر خسته ام ...

و کسی نمی فهمد ... و نمی خواهد که بفهمد ...
مدتی است که می خواهم عاشقت نباشم ...

مگر می گذارد دل ...
چقدر دلم برایت تنگ است ...

nagashak — Sun, 16 Aug 2009 09:14:31 GMT

آمدن همیشه پایان انتظار است!!!

این قانون انتظار است...

اماچه کنم که با آمدن های مکررت نیز انتظارم را پایانی نیست....

آمدی

خوب است که آمدی....

همیشه بیا و گذری کن بر یخ سرنوشتم....

اما انتظارم را پایانی نیست...

در نبودت آرزو می کنم و در بودنت فکر!!!

من دور از تو می پوسم....

از پوسیدن هراسی ندارم که از غم زندگی بدون تو

در این لحظه های پر دلهره وحشت دارم...

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست!

خواهم مرد....

غم تو را با خود خواهم برد...

غم تو....انتظار من.....

nagashak — Fri, 31 Jul 2009 20:35:00 GMT

باز هم دلتنگی ...

باز هم زمزمه هایی از جنس بغض و تنهایی...

باز هم پنجره باز و انتظار و نیامدنت....!

اگر بدانم که می آیی تمام بغض های کهنه را فروکش می کنم...

اگر بدانم که می آیی تمام پنجره های عالم را به انتظار می نشینم...

اگر بدانم که می آیی دیگر تنهاییم را با عروسک هایم پر نمی کنم....

تمام عروسک هایم را در صندوقچه قدیمی می گذارم

تا بهانه ای برای نیامدنت نباشد!!!

تو فقط بیا....

بگو که می آیی ...

سالهاست گوشهایم در اتظار شنیدن نجوایی آشناست!!!

بگو که می آیی...

nagashak — Tue, 07 Jul 2009 19:24:01 GMT

شکايت نمي کنم، اما
آيا واقعاً نشد که در گذر ِ همين هميشه ي بي شکيب،
دمي دلواپس ِ تنهايي ِ دستهاي من شوي؟
نه به اندازه تکرار ِ ديدار و همصدايي ِ نفسهامان!
به اندازه زنگي...
واقعاً نشد؟
واقعاً انعکاس ِ سکوت،
تنها حاصل ِ فرياد ِ آن همه ترانه
رو به ديوار ِ خانه ي شما بود؟
نگو که نامه هاي نمناک ِ من به دستت نرسيد!
نگو که باغجه ي شما،
از آوار ِ آن همه باران
قطعه اي هم به نصيب نبرد!
نگو که ناغافل از فضاي فکرهايت فرار کردم!
من که هنوز همينجا ايستاده ام!
کنار همين پارک ِ بي پروانه
کنار همين شمشادها، شعرها، شِکوه ها...
هنوز هم فاصله ي ما
همان هفت شماره ي پيشين است!
ديگر نگو که در گذر ش گريه ها گُمش کردي!
نگو که نشاني کوچه ي ما را از ياد بردي!
نگو که نمره ِ پلاک ِ غبار گرفته ي ما،
در خاطرت نماند!
آيا خلاصه ي تمام اين فراموشي هاي ناگفته،
حرفي شبيه « دوستت نمي دارم» تو
در همان گفتگوي دور ِ گلايه و گريه نيست؟

nagashak — Thu, 18 Jun 2009 16:10:34 GMT

مي خواهم برايت بنويسم.

اما مانده ام که از چه چيز و از چه کسي بنويسم؟

از تو که بي رحمانه مرا تنها گذاشتي

يا از خودم که چون تک درختي در کوير خشک،
مجبور به زيستن هستم.

از تو بنويسم که قلبت از سنگ بود

يا از خودم که شيشه اي بي حفاظ بودم؟

از چه بنويسم؟

از دلم که شکستي،

يا از نگاه غريبه ات که با نگاهم آشنا شد؟

ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست

و رفت و ناپيدا شد.

از چه بنويسم؟

از قلبي که مرا نخواست يا قبلي که تو را خواست؟

شايد هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشويم،
دادستان تو را مقصر نداند

و بر زود باوري قلب من که تو را بي ريا و مهربان انگاشت اتهام بزند.

شايد از اينکه زود دل بسته شدم

و از همه ي وابستگي ها بريدم تا تو را داشته باشم
به نوعي گناهکاري شناخته شدم.
نه!نه! شايد هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هيچ وقت مرا نديد،
يا نديده گرفت چون از انتخابش پشيمان شده بود.

عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.

که شايد دوري موجب دوستي بيشترمان بشود

و تو معناي ((دوست داشتن))را درک کني…
امّا هيهات….

که تو آن را در قلبت حس نکردي و معنايش را ندانستي…
از من بريدي و از اين آشيان پريدي

nagashak — Sun, 07 Jun 2009 16:25:47 GMT

میخواهی بروی؟

خب برو…

انتظار مرا وحشتی نیست

شبهای بی قراری را هیچ وقت پایانی نخواهد بود

برو…

برای چه ایستاده ایی؟

به جان سپردن كدامین احساس لبخند میزنی؟

برو..

تردید نكن

نفس های آخر است

نترس برو…

احساسم اگر نمیرد ..بی شك ما بقی روزهای بودنش را

بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست

برو…

یك احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافری در راه انتظارت را میكشد

طفلك چه میداند كه روحش سلاخی خواهد شد

برو…

فقط برو…..

nagashak — Thu, 21 May 2009 15:35:59 GMT

امروز که برای تو می نویسم شاید آخرین نامه من برای تو باشد.

آخرین نوشته ای که عشقم را به تو نشان می دهد.

امروز می خواهم به عهدی که با تو بستم عمل کنم. به عهدی که جانم را دردمند و روحم را پیر و فرسوده می کند.

امروز می خواهم به عهدم وفا کنم و ترا رها کنم.

آنگونه رها که حتی در رویاهای شبانه ام هم به سراغم نیایی.

آنگونه رهایت کنم که خاطراتت را یکجا به فراموشی بسپارم.

امروز ترا برای همیشه بدرود می گویم

نه آنگونه که خود خواهان آنم

بدرود می گویم بی آنکه در آغوشت بگیرم. بی آنکه با دستهای لرزانم اشکهایت را پاک کنم.

بی آنکه اجازه دهی برای آخرین بار گرمی وجودت را لمس کنم.

این گونه با تو خداحافظی می کنم تا به عهدم وفا کرده باشم.

امروز آخرین روز روشن زندگی من است. امروز دیگر شب پر ستاره ندارد.

امروز دیگر غروب عاشقانه ای برایم نخواهد داشت. امروز پایان من است.

چون امروز می خواهم به عهدم وفا کنم.

به عهدم!!! چقدر جالب....

چرا همیشه همه عهد ها و پیمان ها به ضرر من تمام شد؟؟؟؟؟؟

چرا غصه دار همه عهد ها من شدم؟ نمی دانم....

اما این را می دانم که همیشه دوستت خواهم داشت...

امروز من به عهدم وفا می کنم همانگونه که تو خواسته ای...

امروز من می روم برای همیشه تا به تو ثابت کنم عاشق ارباب و معشوق برده نیست!!!!

من ترا بیشتر از جانم دوست دارم....

امروز من به عهدم وفا کردم. تا بیاید روزی که تو نیز به عهدت وفا کنی...